Ise-Shima w ciągu sezonów - kiedy spacer staje się pielgrzymką wewnętrzną

Półwysep Ise-Shima (伊勢志摩) na południe od Japonii od wieków jest miejscem, gdzie rytuały shinto harmonizują się z cyklem życia. Sztuka powolności, którą warto poznać, nawet z daleka.

Wielkie sanktuarium i jego otoczenie

Na brzegu zatoki Ise, w prefekturze Mie, wznosi się Ise-Jingū (伊勢神宮), jedno z najbardziej czczonych sanktuariów shinto. Jest poświęcone Amaterasu-Ōmikami (天照大御神), bogini słońca. Nie jest to spektakularny monument ani głośne miejsce. Pielgrzym przybywa tam przez leśną ścieżkę, przekracza drewniany torii, przechodzi przez most nad rzeką Isuzu, kłania się. Nie zobaczy serca sanktuarium - jest ono ukryte, utrzymywane, odnawiane co dwadzieścia lat zgodnie z rytuałem Shikinen Sengū (式年遷宮).

Wokół, półwysep Ise-Shima rozciąga swoje wybrzeża, wilgotne lasy, ryżowe pola i perłowe farmy. To tutaj narodził się styl życia oparty na głębokiej uwadze dla rytmu pór roku.

72 mikro-pór roku

Tradycyjny kalendarz japoński dzieli rok na 24 sekki (節気), które z kolei są podzielone na 72 kō (候), czyli mikro-pory co pięć dni. Każda z nich nosi nazwę zaskakująco precyzyjną:

• « Wiśnie zaczynają się śmiać » (koniec marca),
• « Pierwsowa tęcza pojawia się » (połowa kwietnia),
• « Jaskółki wracają na południe » (połowa września),
• « Rosa zamarza w szron » (koniec października).

Ten podział nie jest grą poetycką; jest to system obserwacji wykuwany przez pokolenia rolników i mnichów. Wymaga to patrzenia na to, co się zmienia teraz, nie w zeszłym, nie w przyszłym tygodniu.

Dzień w Ise, krok po kroku

Współczesny pielgrzym często podąża tą drogą:

• Świt w sanktuarium Gekū (zewnętrzny pawilon), poświęcony Toyouke-Ōmikami, bogini jedzenia i rzemiosła.
• Spacer do lasu Naikū (wewnętrzny pawilon), wzdłuż rzeki - nieco ponad godzinę pieszo.
• Przerwa w starym kwartale Oharai-machi, drewniane uliczki, zapachy miso i matcha.
• Herbatka, słodki akafuku mochi (餅), blada barwa liści.

Żadne osiągnięcia. Żadne klisze. Po prostu uwaga.

Duch pielgrzymki

Japońskie słowo junrei (巡礼) oznacza pielgrzymkę. Jego korzeń sugeruje « okrążenie »: nie pędzimy do punktu docelowego, okrążamy miejsce i, robiąc to, okrążamy siebie. W Ise to rozumiemy fizycznie: sanktuarium nie ma widocznego wnętrza. To, co się liczy, to droga, krok, obecność.

Co można zabrać ze sobą do domu

Nie trzeba biletu do Japonii. Można:

• Przyjąć mikro-porę roku. Wybrać znak przyrody blisko siebie - pierwszy jeżyny, powrót jaskółek, pierwszą kasztan - i zapisać go jako osobisty kō.
• Chodzić w koło zamiast tam i z powrotem, wokół parku, stawu, bloku domów.
• Zostawić symboliczny torii: dwa momenty - wejście w spokój, wyjście do świata - które postanawiamy oznaczyć wdechem.

Delikatna praktyka, nie leczenie

To podejście do czasu - powolne, cykliczne, sensoryczne - często przynosi poczucie spokoju i stabilizacji. Nie zastępuje jednak wsparcia psychologicznego ani leczenia medycznego, jeśli przechodzimy przez trudny okres.

W uzupełnieniu, nie w zastępstwie - skonsultuj się z profesjonalistą w dziedzinie zdrowia, jeśli cierpisz z powodu lęku lub zmęczenia.