Medytacja taoistyczna - dostosowanie się do rytmów już obecnych w sobie

Daleko od chęci "wypróżnienia", medytacja taoistyczna (道家静坐, *dàojiā jìngzuò*) pracuje z oddechem i energią, jaką ciało już posiada. Jedno krok siedzący, uzupełniający chód Tai Chi.

Inna podejście do ciszy

W zachodniej kulturze, gdy słyszy się słowo „medytacja”, często kojarzy się je z pustką, z milczeniem myśli, jakby wyłączaniem lampy. Tradycja taoistyczna idzie inną drogą. Nie stara się wymazać tego, co przechodzi przez umysł: obserwuje, towarzyszy, pozwala opaść. Klasyczny termin to 道家静坐 (dàojiā jìngzuò, dosłownie „siedzenie w ciszy taoistów”), a ta praktyka jest postrzegana jako sztuka życia cierpliwego, codzienny towarzysz - nigdy jako lekarstwo.

To, co ją wyróżnia, to jej intencja: zamiast wymuszać spokój, dostosowuje się do rytmów już obecnych w ciele. Oddychanie, krążenie, ciepło dłoni. Nic nie dodaje się; lepiej słucha.

Ruch, krok po kroku

Oto proste wprowadzenie, oparte na wskazówkach przekazywanych w świątyniach gór Wudang, gdzie ta praktyka jest nadal nauczana:

1. Siedzenie - na krześle lub w pozycji krzyżowej, nie ma to znaczenia. Plecy proste, ale nie sztywne, jak napięty sznurek od wierzchołka głowy. Dłonie spoczywające płasko na udach lub w pozycji miseczki jedna w drugiej na poziomie dolnej części brzucha, kciuki delikatnie się dotykają.
2. Czucie ciężaru - kilka sekund, aby ciało znalazło swoje miejsce. Czucie punktów kontaktu: pośladki, stopy, dłonie.
3. Pozwolenie na oddychanie - bez regulacji. Po prostu zauważ, że wchodzi, że wychodzi, że coraz bardziej schodzi w brzuch.
4. Umieszczenie uwagi w dāntián (丹田) - punkcie położonym trzy palce poniżej pępka, trochę w środku. Tylko w myślach: tam „umieszcza” się uwagę jakby ręką. Jest to dolny punkt energetyczny tradycji taoistycznej, tam gdzie oddychanie znajduje schronienie.
5. Pozostanie tam przez dziesięć minut - dziesięć minut to już dużo na początek. Można później wydłużyć.

Kiedy pojawia się myśl - a pojawia się - nie jest odrzucana. Jest witana, jak chmura, która mijająca, i wracamy do brzucha. To wszystko.

Co mówi tradycja, co mówi nauka

Medytacja taoistyczna należy do tej samej rodziny co Qi Gong i Tai Chi: trzy pokrewne praktyki, narodzone w tych samych górach, które uzupełniają się. Qi Gong wprowadza ruch w oddychanie, Tai Chi wprowadza ruch, medytacja siedząca pozwala mu się osiedlić. Taoiści mówią o jednym zasadniczym principe - 气 (qì, żywotna energia) - który przechodzi przez te trzy formy.

Po stronie nauki, medytacja w ogóle (wszystkie tradycje razem) jest przedmiotem licznych badań nad stresem i snem, z wynikami ogólnie zachęcającymi, ale zależnymi od protokołów. Pozostaje jednak, że w tradycji, która nas interesuje dzisiaj, nie siedzi się po to, aby osiągnąć mierzalny efekt. Siedzi się po to, aby być tam, chwilę, z samym sobą.

Towarzysz, a nie leczenie

W kwestiach lęku, trudności ze snem, nadmiernego myślenia - to w uzupełnieniu do opieki, nigdy jako zastępstwo. Jeśli przechodzisz przez ciężki okres, skonsultuj się z profesjonalistą zdrowia. Praktyka siedząca może towarzyszyć, ale nie może leczyć.

Ale może, w dłuższej perspektywie, oferować dziesięć minut dziennie, w których nie jesteś pośpieszany, nie czekasz na nic, po prostu siedzisz w środku własnego oddychania. To już dużo.

W ciągu taoistycznego drogi, którą tu eksplorujemy numer po numerze, ta medytacja siedząca przedłuża chód Tai Chi i ruchy Qi Gong: trzy sposoby, aby ciało przypomniało sobie, że wie oddychać.